Gesloten

(4-6-2017)

Wanneer we verdrietig zijn sluiten we onze gordijnen. We zorgen ervoor dat niemand het ziet. Met een beetje geluk mogen we het zelf zien. We gaan naar huis, sluiten ons op, en daar mogen we het even voelen. Zo lang als we willen en kunnen. Als we geluk hebben kunnen we dat doen met de bewegingen en geluiden die we willen. Maar soms beperken we onszelf daarin, opdat anderen een glinstering van ons verdriet zouden meekrijgen. Of nog erger, we willen voorkomen dat we geholpen worden. Dat er bezorgde gezichten aankloppen die vragen of er iets is wat er voor ons gedaan kan worden. Dát is de ultieme ramp.

We laten ons verdriet niet zien, omdat het te pijnlijk is, maar ook omdat we anderen niet lastig willen vallen, het niet gehoord is, en vooral omdat we bang zijn voor onaangename reacties. Die zijn er in overvloed en maken het nog lastiger, pijnlijker voor ons om het verdriet te dragen. En dan begint de vicieuze cirkel te draaien. Van kwaad tot erger. Totdat we onszelf uitschakelen. De knop gaat uit en we voelen niks en zeggen niks en denken niks. Een grote leegte is het enige wat er is en dus is er niks. Het is niet eng, het is niks. We kunnen niks meer zeggen, want er is niks te zeggen. Gedachtes zijn niet-bestaand. Voelen is ondenkbaar. We realiseren ons dat we niet eeuwig in deze staat van zijn kunnen blijven. Maar hoe, hoe? In godsnaam, hoe komen we hier weer uit?

Er is een klein gevoel, ergens in ons lichaam verstopt. Een wezentje dat roept. Het klinkt als iets dat paniekerig is. In de war, alleen gelaten. Zodra we er aandacht aan geven, roept het harder. Het wordt steeds luider totdat het onmogelijk is te negeren. We willen de roep beantwoorden, maar worden tegengehouden. Er ontstaat een strijd tussen twee uitersten. We willen niet dat de zelfhaat wint en dus proberen we. We moeten wel. Het is een gevecht met trekken en duwen. Wij trekken harder, maar toch is dat niet genoeg. Minuten verstrijken. Het duurt en het duurt. We weten dat het goed komt. Volhouden is het enige woord. We verliezen moed en herpakken ons weer. Volhouden is het enige woord. Het duurt en het duurt. We winnen terrein. Het duurt en het duurt. Het gaat mis.

Een beslissing moet gemaakt worden. En wie anders dan wij zijn hier verantwoordelijk voor? Het moet. Nu. Ik ben er weer.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s