Downgraden

Heel veel keren per dag, per week, per maand, zit ik mezelf te downgraden.

Nee, ik ben helemaal niet slim hoor! Geen zorgen!

Ja, ik heb dan wel een vriend, maar het is niet belangrijk hoor!

Nee joh, daar weet ik ook niks van!

Ja, beetje vervelende dag gehad.

Ach ja, wie heeft er niet kleerscheuren opgelopen uit zijn of haar jeugd?

Nee, het gaat prima hoor!

Waarom maak ik alles kleiner? Omdat er in iedere cultuur stigma’s zijn, verwachtingen, normen, waarden, dingen die je wel zou moeten willen/denken/voelen/hebben en dingen die je juist niet moet willen voelen/denken/hebben/zijn. In deze tijd, op deze plaats, voel ik dat het niet cool is om slim te zijn. Als je slim bent, ben je een snob, of een nerd, of beide natuurlijk. En dat is niet OK. Je moet gewoon normaal zijn. Doen alsof je net zoveel weet als de ander, misschien minder, maar zeker niet meer. Want ja, anders… dan zou het misschien wel te moeilijk worden voor de ander, zou de ander zich beledigd voelen, of juist dom. En dat willen we niet, laten we de ander hiervoor beschermen, behoeden. Maar wat is het resultaat hiervan? Vlakke conversaties, en ik die niet eerlijk is tegenover zichzelf en tegenover de ander. Want eigenlijk ben ik niet zoals ik me voordoe. Ik weet wel degelijk dingen, die ik gerust zou kunnen delen met een ander in een gesprek. Maar dat is te gevaarlijk, te eng. En dus zeg ik maar niks. Of zeg ik dat ik het net zoals die ander, ook maar niet weet.

Op dezelfde manier voel ik dat het niet OK is om een vaste relatie te hebben. Tegenwoordig voel ik dat ik een open relatie, of beter nog, geen relatie zou moeten hebben. Want dan ben ik vrij. Dan kan ik jong zijn, doen wat ik wil. Dan beperkt niks me. Dan kan ik experimenteren, lol hebben. Een relatie is iets voor als je 30 bent en de biologische klok toch echt wel begint met tikken. Maar ik ben 22, geen reden dus voor een vaste relatie. En dus, als het onderwerp op tafel komt, vertel ik dat ik een relatie heb. Niet met wie, niet voor hoe lang. En dan is het onderwerp afgesloten. Ik vertel niet dat ik dolblij ben met mijn vriend, waarmee ik al 7 jaar een relatie heb. Dat ik het fijn met hem heb en dat het een belangrijk deel van mijn leven is. Anderzijds vertel ik ook niet wanneer het niet goed gaat en ik met de relatie worstel. Want, relaties is een ongemakkelijk onderwerp. Niemand weet hoe je erover moet praten. En dus blijft mijn relatie iets fijns, iets belangrijks, wat ik met niemand behalve mijn partner kan delen.

Ik word er moe van. Van al die stigma’s, verwachtingen, normen en waarden. Ik zou weleens willen schreeuwen: Ja, ik ben slim. Ja, ik weet dingen. Ja, ik heb een fijne relatie. Maar wat heeft het voor zin? Het probleem zit niet in de ander die niet wil luisteren, die het niet wil horen. Het zit in mijzelf. Zolang ik tot een bepaald niveau die stigma’s, verwachtingen, normen en waarden als waarheid zie, zal ik er nooit eerlijk over kunnen zijn. Ik houd mezelf, bewust dan wel onbewust, tegen om te zijn wie ik ook echt ben; slim en behoeftig om te praten over dingen die me interesseren, die belangrijk voor me zijn. En dat alles omdat ik bang ben, zo bang om er niet bij te horen, om niet geaccepteerd te worden. Bang dat ik anders ben dan de rest. Maar dat ben ik niet. Ik ben gewoon mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s