Talent

Talent is gevaarlijk. Daar ben ik van overtuigd. Of beter gezegd: talent kan gevaarlijk worden. Het kan gevaarlijk worden wanneer wij als maatschappij niet volledig begrijpen wat talent inhoudt. In mijn ogen is talent een vermogen om iets heel goed te kunnen doen of zijn. Dit gaat vaak automatisch, je hoeft er niet veel moeite in te steken om iets te laten lukken. Dan spreek ik van talent. Bij deze definitie van talent zit dus geen enkele hint van motivatie of wil. Noch is er een suggestie dat iemand hier blij of gelukkig van wordt. Talent is dus niet hetzelfde als passie. Passie zie ik als een gevoel dat bij je opkomt wanneer je iets doet wat je écht belangrijk, aantrekkelijk of interessant vindt. Dit gevoel is een gevoel van een dikke vette JA. Je voelt dat je leeft, je voelt dat dit je levensdoel is en je voelt je er 100% zeker van dat dit is wat je nu wilt doen of zijn. Dát is passie. Passie gaat over een gevoel, talent over een vermogen. In het ideale geval komen deze twee begrippen samen, maar dat gebeurt vaak genoeg niet. Talent en passie kunnen makkelijk van elkaar gescheiden worden, of beter gezegd, kunnen vaak niet verenigd worden. Je kunt je afvragen of dat een ramp is. Ik denk van niet. Het wordt echter wel problematisch wanneer we van onze kinderen vragen om bij het eerste oppoppende talent een grote, allesomvattende passie te verlangen. Op dat moment duwen we onze kinderen in een hoekje. We geven hun de les mee dat waar ze goed in zijn, of waar ze mogelijkerwijs de beste in kunnen worden, moeten omarmen als het belangrijkste, aantrekkelijkste, interessantste van de hele wereld. Dat lijkt me niet eerlijk, niet reëel en gewoon geen slim plan. Ik geloof namelijk dat iedereen meerdere talenten heeft. Ik heb nog geen mens ontmoet die maar één specifiek ding heel goed kan, en de rest gemiddeld of slecht. Ook al lijkt het op het eerste moment wel zo, bedenk dan eens: bestaat dit talent echt uit maar één vaardigheid, één vermogen? Of is het een samenwerking, een interactie tussen veel verschillende, kleine vaardigheden, verschillende componenten die dit talent laat bloeien en zijn zoals het is? Zouden deze vaardigheden, wanneer je ze anders schikt, en in een andere context plaatst, niet een ander talent vormen? Of zou het talent simpelweg een nieuwe naam krijgen? Als het antwoord ja is, waarom zouden we onze kinderen dan laten geloven dat ze één allesomvattend talent hebben waarvoor ze een grote passie zouden moeten hebben? Zou het niet veel beter werken als we ze een tijdje laten rommelen met het talent dat ze lijken te hebben, en later wel kijken of er een passie is ontstaan voor het talent? En zou het niet veel beter zijn als we ook toestaan dat een passie een halve passie kan zijn? Dat één talent niet genoeg is? Dat talenten met elkaar gecombineerd kunnen worden, zodat de passie ook compleet wordt. Laten we beseffen dat talent iets nuttigs en iets fijns kan zijn, iets waar je trots op kunt zijn, maar dat het niet noodzakelijkerwijs ons leven hoeft te leiden. Laten we zelf kiezen welke talenten we gebruiken, op basis van de passie die we daarbij voelen. En laten we nooit vergeten dat we meer zijn dan één talent. Er is altijd meer dan dat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s