Waarom is het zo moeilijk om eerlijk antwoord te geven op de vraag ‘hoe gaat het?’ wanneer het eerlijke antwoord ‘niet goed’ is?

We zijn bang om het eerlijke antwoord te geven. Omdat dat betekent dat je ook voor jezelf moet bekennen dat het niet goed gaat. En dat kan hard vallen, het besef hoe niet goed het echt met je gaat. Misschien voel je wel een bedrukkend, ik-kan-opeens-heel-wat-minder-ademhalen-dan-normaal gevoel. En dat is op z’n zachtst gezegd zeer onprettig, zeker als dit besef pas voor het eerst naar je toe komt in een gesprek met de ander, terwijl je er niet op gerekend had. Maar we zijn ook bang voor de reactie van de ander. Schrikt zij/hij? Is de sfeer dan verpest? Kan zij/hij er wel mee omgaan? En zal zij/hij mij niet opeens zielig gaan vinden, medelijden tonen en alle andere, gezonde, sterke kanten van mij opeens vergeten? Kan ik dan ook nog wel laten zien, misschien morgen, dat het dan wel weer (even) goed gaat, of moet ik me dan schuldig voelen, omdat ik haar/hem eerst belast heb met mijn gevoelens en ze daarna plots weer over zijn? Is die ander zo tolerant, en neemt die ander mijn gevoelens dan nog wel serieus?

Ook de ander, degene die de vraag stelt, is bang voor het eerlijke antwoord. Want willen we het echte antwoord wel horen? We krijgen dan het gevoel dat het verantwoordelijkheid met zich mee brengt, dat je er als vraagsteller vervolgens wel iets mee moet doen. Maar kun je dat wel en wil je dat wel? We zijn als vraagsteller ook bang voor een raar soort besmettelijkheid. Want als die ander toegeeft hoe het met haar/hem echt gesteld is, zou jij dat dan niet ook moeten doen? En ook: als iemand zo eerlijk is over haar/zijn gesteldheid, dan raakt dat ook altijd ergens in jou. Want het gaat nooit helemaal, 100% goed, dus dat plekje waar het ‘niet goed gaat’ zit, wordt meteen aangesproken en wakker geschud. Het gaat leven, en dat is beangstigend. De vraag is dan: ben je sterk genoeg en heb je capaciteit, de vaardigheden om de gevoelens bij de ander te laten, en ze niet op jezelf te betrekken? Ben je in staat om mee te voelen, maar je niet te laten meeslepen?

We zijn het natuurlijk gewend, de norm is dat het goed gaat, of in ieder geval niet slecht. ‘Hoe gaat het?’ is in vele gevallen dan ook geen echte vraag, maar meer een soort groet, een opening om een gesprek te beginnen over andere zaken. Het is niet de plek, de ruimte, de tijd voor een echt en uitgebreid antwoord. Maar zal het ooit wel het goede moment zijn om eerlijk en open antwoord te geven? Kunnen we niet een andere vraag stellen, die dient als opening voor een gesprek over zaken die er toe doen, wat dat ook moge zijn op dat moment. Misschien een vraag als: ‘Wat speelt er in jou leven?’ Of: ‘Wat houdt jou bezig?’. Zelfs de vraag: ‘Hoe was jouw dag vandaag?’ kan al een weg zijn naar een ander gesprek. Misschien kunnen we nog steeds beginnen met ‘Hoe gaat het?’ als wijze van groet, maar laten we het daar dan niet bij laten en zorgen dat het gesprek een andere wending neemt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s